Feeds:
Berichten
Reacties

Attentie!

Mocht u op zoek zijn naar “Natuurlijk word ik oud”, kijk dan op  Natuurlijk word ik oud

Advertenties

Kortgeleden was het weer eens zo ver. Ik ontmoette een groepje bijstandstrekkers met een goed idee. Zij hadden hun plannen voorgelegd aan de gemeente maar nee hoor….dat kon allemaal niet, dat ging tegen het gemeentebeleid in. De grote vraag is natuurlijk: welk gemeentebeleid? Het beleid ter ontmoediging van initiatiefnemers? 

Nee, het ging in tegen het beleid van de gemeente om een beperkt aantal winkels in een woonwijk toe te laten in verband met de economische mogelijkheden. Datzelfde beleid zorgt er inmiddels voor dat ik binnen vijfhonderd meter afstand zeven supermarkten heb temidden waarvan speciaalzaken met moeite het hoofd boven water houden en…vaak lukt dat niet. Dat is dus het gemeentelijke beleid. Die “gezonde” concurrentie is wel toegestaan maar bijstandstrekkers die met initiatieven komen, nee, die passen niet in het beleid. Bijstandstrekkers moeten hun mond houden, verplicht vrijwilligerswerk doen en op een houtje bijten. Kom nou, we vullen niet voor niets hun voerbakje elke week bij!

In mij oren klonken de plannen van de bijstandstrekkers helemaal niet zo gek. Ze waren wel origineel ook en sloten goed aan bij de woonomgeving waar ze hun activiteiten wilden starten. Wat is er liberaler gedacht dan deze mensen de kans te  bieden uit hun uitkeringssituatie te klauteren en voor zichzelf te gaan zorgen dankzij nieuwe en verfrissende ideeën? Maar nee, we hebben met het neoliberalisme te maken hè en dat is in wezen conservatief tot op het bod, gaat elke vorm van verticale sociale mobiliteit tegen en wringt iedereen in de voorgemetselde hokjes van het maatschappelijk bestel. Je mag het natuurlijk niet zeggen maar het principe is fascistisch. Dat daar veel onvrede uit voortkomt die Wilders de kans geeft als penis minor langs de kant te gaan staan schreeuwen, deert de heersende klasse niet. Zij hebben uitsluitend te maken met de “hardwerkende Nederlanders”, ook wel beursspeculanten genoemd. 

Ik kruis veel rond over internet, zoals facebook, en ben geregeld verbaasd over de veelkleurige pracht van ideeën en vaardigheden van mensen die maar niet tot de belangstelling van het brede publiek kunnen doordringen. Dat komt niet door hun gebrek aan inzet of vaardigheden maar door de klasse die de touwtjes in handen heeft en die nieuw bloed alleen laat doordringen via geëffende paden als The Voice of Holland en wedstrijdjes op het gebied van koken. De echte creativiteit van massa’s mensen wordt buiten zicht gehouden, door een storend onbewegelijke en ontoegankelijke structuur van regeltjes en opgeblazen “visies” die elke vorm van innovatie in de samenleving tegengaan. En dat allemaal ter bescherming van de hardwerkende renteniers. 

De eerste de beste die nu nog durft te zeggen dat mensen in de Bijstand niet anders doen dan hun handje ophouden, zou zich moeten verantwoorden voor het Internationaal Strafhof vanwege de schending van mensenrechten en vooral mensenmogelijkheden. Het is de hoogste tijd dat aan deze wantoestanden een einde komt.

Dwalend langs de dreven van Barcelona, tussen Olympisch Kanaal en Mont Juic en MontSeny en de kust….wat een sfeer, wat een rust maar ook wat een drukte. De steeds veranderende omgeving van de Diagonal, de langste weg van de stad. En intussen vraag ik me af wat Franco er ooit toe bewogen heeft dit vreedzame vissersdorp uit te laten groeien tot de grootste PR-plek van het land. Ja zeker…de hoofdstad van een opstandige bondsstaat waar hij drastische maatregelen moest nemen om het nationale gevoel de kop in te drukken: geen Catalaanse dansen dansen en liederen zingen.

Nu mag dat allemaal wel, ja zeker en nu slaat de wijzer naar de andere kant door met een verbod op het stierenvechten omdat het ANDERS is dan in de rest van Spanje. Het heeft trouwens wel een prachtig winkelcentrum opgeleverd in de voormalige arena. Brede, lange wegen waarlangs ik liever wandel dan met de auto rijd. Auto rijden in Barcelona is mijn hobby niet, het is mij teveel een Russisch euh…Spaans roulette.  Barcelona, de stad die iedereen gezien WIL hebben….gezien MOET hebben, dat laatste, dat is het haast. Wie echt wil deelnemen aan de Europese cultuur, moet een keer in Barcelona zijn geweest met zijn Sagrada Familia, tuinen van Gaudí, oude kathedraal, Ramblas, Plaza España, hert beeld van Columbus dat de verkeerde windrichting aangeeft. En ja….wie weet eigenlijk dat de troepen van Franco die Sagrada ooit bijna tot de grond toe in elkaar donderden? Cultuur en dictatuur gaan nu eenmaal niet samen. Voetbal en dictatuur wel, hoewel Franco’s vrouw wel een beetje een zure kop trok bij al dat wereldse gedoe.

En in één van de ongelooflijk peperdure buitenwijken, daar woont dan ons Nederlandse idool Johan, die man waarover sommige verslaggevers nog steeds met tranen in de ogen kunnen vertellen. Niet vanwege zijn actuele, verwarde politiek gedachten maar vanwege het speelse gerommel met een voetbal, toen hij nog jong was. Nog jonger dan nu. Ik voel zijn blik haast in mijn nek als ik beneden op het Plaza Catalunya een koffie ga halen bij café Zürich. Koffie, voor een nieuwe energie-impuls om de oude wijken van de stad te doorkruisen en het Dalí-museum te bewonderen.

Ja Freddie….de tonen van het lied dat jij zong met die dikke mevrouw, die tonen waarmee je probeerde ons voor goed te herinneren aan die stad die uit het niets ontstond en die ons nu maakt tot een nietig elementje in de drukte. Ik zing met je mee…. Het wachten is op de dag dat Alphen net zo’n badplaats wordt.

Twaalf jaar geleden was ik bij ze op bezoek en acht jaar geleden kwam ik nog een keer: de familie O. aan de Wederikstraat. Vriendelijke mensen, gastvrij ook ook al woonden ze acht hoog. Ze hadden het niet breed. Robert was in de ploegendienst bij een transportbedrijf en Ellen werkte hier en daar in de huishouding, Zwart natuurlijk. Ze hadden het niet breed, vooral niet met die twee pubers in huis maar….ze konden rondkomen totdat….acht jaar geleden kreeg Ellen een herseninfarct en vanaf dat moment kon zij niet meer lopen, of liever alleen nog maar tussen de keuken en de eetteafel. Een geluk bij een ongeluk was het dat ze een Persoonsgebonden Budget kon krijgen. Daarvan betaalde de familie een groot deel van de zorg die Ellen nodig had. De rest vingen Robert en de kinderen zoveel mogelijk op.

Dat ging niet gemakkelijk. Allemaal wilden ze “mama” helpen maar toch kwamen er spanningen omdat zorg en huiswerk nu eenmaal niet altijd samengaan en ploegendienst, opvoeding en mantelzorg ook niet. Toch redden ze het wonderwel al bleef er niets over voor de leuke dingen. Robert schafte zelfs zijn wekelijkse borrel af.Het was een toonbeeld van opofferingsgezindheid en Ellen vertelde me met tranen in haar ogen hoe goed iedereen voor haar zorgde. Met nog wat meer tranen in haar ogen voegde ze er iets aan toe over de onderlinge spanningen en in een onbeheerste huilbui liet ze merken dat ze zich zo schuldig voelde…zo schuldig….

Vorig jaar ontnamen de neoliberale “ga even lekker voor jezelf zorgen” politici haar PGB omdat ze meenden dat die hele PGB alleen maar een vorm van fraude was. Gelukkig waren de kinderen de deur uit. Die konden voor zichzelf zorgen maar met het wegvallen van de PGB verviel zelfs de mogelijkheid om brokjes voor de kat te kopen.  Gelukkig kreeg poes hulp van de buren. Voor Robert werd het leven er niet gemakkelijker op. Omdat hij geen zorgverleenster meer kon betalen, moest hij minder gaan werken en slonk het inkomen dus verder.

En daar bleef het niet bij. Hij kreeg last van stress en bonkende koppijn die hem uit de slaap hield zodat hij bij de zorg en op zijn werk steeds minder uitgeslapen aan de gang kon. Een maand geleden kwamen daar de mannen van de “reconstructie van de Kennedylaan” bij. Om zeven uur ’s morgens begonnen ze al met betonboren en asfaltkloppen, iets wat Robert in zijn vermoeide hoofd niet meer kon verdragen. Maar ja…zo’n reconstructie is van belang voor “de toekomst”. Het zou alles bij elkaar vierenhalve maand herrie en rotzooi gaan brengen…niet alleen Ellen had nu last van huilbuien, Robert gaf zich er ook aan over en…

Vanmorgen was het zover. Met een touw om zijn nek sprong hij van het balkon, nadat hij Ellen een overdosis slaappillen had gegeven. Tsja….’t is crisis hè? Rondjes rijden op een rotonde heeft de prioriteit boven zorg voor hulpbehoevenden.

Nee, eigenlijk houd ik er niet van. Ik houd er niet van om regelrecht op personen te hakken…maar, je kunt het ook te gek maken en Paul Uljee heeft dat nu gedaan. Dat zit zo.

Zo’n twintig jaar geleden was ik voorzitter van de Initiatiefgroep Democratisch Alphen, beter bekend als IDA. Objectief gezien hebben we het niet slecht gedaan in de verkiezingen, twee zetels in de raad. Dat haalt niet iedere lokale partij! Maar…even zo goed, het hadden er best meer mogen zijn en ook kunnen zijn. Het kwam geregeld voor dat ik mensen sprak op straat en die zeiden dan: “Ik ben het helemaal met jullie eens maar ik ga niet op je stemmen.”  “Waarom niet? ”  vroeg ik dan en daarop kwam het meest verbazingwekkende antwoord: “Jullie zijn zo klein.” Massa’s stemmers kozen voor het wedden op het winnende paard, of ze het nou eens waren met zo’n partij of niet. Althans, dat maak ik daaruit op. De gedachte dat de partij waarmee je het helemaal eens was klein zou blijven omdat je er niet op stemt, kwam klaarblijkelijk niet bij ze op.

Een soortgelijke reactie kreeg ik deze week van Paul Uljee op een blog van mij. Daarin was De Alphense Talkshow het onderwerp en Paul betitelde dat als “geklets onder elkaar”. In de eerste plaats had hij ook alle recht van spreken want hij heeft bij de show zelfs nog nooit in de deuropening gestaan. Dan weet je dus waar je het over hebt. Bovendien, als je zo’n hekel hebt aan “geklets onder elkaar”, dan kom je toch juist langs om de boel te verstoren in plaats van mokkend en hardnekkig in je kamer te blijven of in cafeetjes mensen op te zoeken die het met je eens zijn? Dat laatste, dat is pas geklets onder elkaar, geklets dat uitmondt in de eerstvolgende schamper- en scheldpartij op internet. En dat allemaal terwijl hij zijn frustraties heel goed kwijt kan bij De Alphense Talkshow want we heffen niet eens entree. Hij moet dan wel komen natuurlijk…

Ik vrees dat Paul Uljee aan een ernstige vorm van mensenschuwheid lijdt en dat hij zich niet durft te vertonen in ene gezelschap dat hij niet kent. Het geeft niet hoor, Paul, ik spring wel voor je in de bres. Zo ben ik.

Tussen irritant en ergerlijk begint het te worden. Het gelul over zakkenvullers in de politiek. Het gelul over politici die er alleen maar voor zichzelf zitten. Ik begin zolangzamerhand inderdaad het idee te krijgen dat ze er alleen maar voor zichzelf zitten, maar dan op een andere manier dan men meestal bedoelt.

Gistermiddag hadden wij in De Alphense Talkshow een prachtig interview met de nieuwe burgemeester van Alphen aan den Rijn, Tjerk Bruinsma. Een prachtig verhaal over zijn verkiezing als eerste gekozen burgemeester van Nederland, zo nu en dan ook een ontroerend verhaal en voor het grootste deel heel open en eerlijk. ik zou zeggen: open en eerlijker dan veel “gewone” burgers in Alphen aan den Rijn zouden durven zijn. Misschien was het wel daarom dat er maar zo weinig mensen waren komen opdagen. Dat was vreemd omdat wij toch breeduit melding hadden gemaakt van het optreden van onze burgervader. Je denkt dan dat Alphenaren de kans te baat nemen die man die verantwoordelijk is voor openbare orde en veiligheid een ste spreken, die man die misschien wel een goeie burgervader is en die mogelijk bereid is naar je te luisteren. Niets was minder waar, Alphenaren komen niet in groten getale opdagen als er een nieuwe man plaatsneemt aan het hoofd van het gemeentebestuur.

Als Alphenaren vinden dat de democratie niet functioneert, dan vraag je je af:  Waar ligt nu eigenlijk de schuld, de basis van het probleem? Bij het chagrijnige, gelijkhebberige gewauwel dat die bestuurders er toch alleen maar voor zichzelf zitten? Natuurlijk is dat zo, als je nooit iets van je laat zien of horen of….als je alleen maar wat te zeiken en te zeuren hebt over het bestuur dat niet deugt? Dat doen sommigen dan het liefst heel vrijblijvend op onbenullige discussiefora waar ze het lekker met elkaars chagrijn eens kunnen zijn maar het levert absoluut niks op.  Na hun onderlinge geklets gaan ze weer naar onzinnige tv-programma’s als Utopia kijken waarvan je het gevoel krijgt dat je beter bent dan alle anderen. Als Aphenaren het gevoel hebben dat de democratie niet functioneert, dan moeten ze eerst maar eens bij zichzelf te rade gaan. Misschien moeten ze de Utopia-flauwekul even uitzetten en tussen het gebierboer door denken aan hun eigen gedrag. Democratie behoort naast de zorg voor het gezin en het werk prioriteit te zijn voor de bij de buis in slaap gesukkelde burger die zich nauwelijks nog afvraagt wie de Mol is. Eén ding is duidelijk: de mol onderhetdemocratisch bestel is de burger zelf die zich nerfgens voor interesseert. Politici hebben weinig andere keus dan er voor zichzelf te zitten. Het morrende volk trekt zich namelijk niets van hen aan.

Er zijn mensen en fietsbellen. Ja, die constatering is echt zo 1960! Wie trekt zich tegenwoordig nog iets van een fietsbel aan? Dat minieme geluidje dat je tussen het gekwek tegen mobiele telefoons door op straat nauwelijks nog kunt horen? En trouwens, wie gebruikt z’n fietsbel nog? Wie over het voetpad rijdt, kwakt gewoon elke wandelaar ondersteboven of zorgt voor ene hartverzakking door razendsnel in te halen. Nee, om op te vallen, moet je tegenwoordig wel iets anders hebben dan een fietsbel.

Sommigen hebben daarom een haan en kippen in de tuin maar dat gaat meestal ook niet lang goed. Binnen de kortste keren staat je buurman op de stoep om te vertellen dat het beest hem elke ochtend zijn bed uitkukelt. Alsof het wat uitmaakt! Om zijn neo-liberale dagindeling waar te kunnen maken, moet hij toch al twee uur vroeger zijn bed uit dan in de verzorgingsstaat van het verleden: wassen, eten, kinderen naar school, werkster binnenlaten, naar werk, lunchen, met oude ouders bellen, weer werken, kinderen ophalen, sportschool, ouders verzorgen, boodschappen doen, wijkcomité toespreken, Utopia kijken en neuken, ja dat ook nog. Dat moet ook gebeuren voor het slapen gaan want neuken en slapen gaan niet samen. Nou ja, ik hoor wel eens verhalen van vrouwen maar dat zal allemaal wel slap gelul zijn…

Intussen worden we overdonderd door machines van de boomverzorging, straatvegerij, struiksnoeierij, afvalbakkenophaaldienst, vliegtuigen, voorbij razend verkeer. Echt daar kan zo’n haan niet tegenop. Terwijl de herrie van onze voortrazende samenleving ons gehoororgaan vernielt, de groenvoorziening de natuur kapotmaakt en wij geen sigaret en nauwelijks nog een borrel in een café mogen gebruiken, staat de overheid het toe dat de “neo-liberale samenleving” onze longen vervult met uitlaatgassen. Elk kruispunt is tien keer zo dodelijk als een café met gezellige rokers en drinkers. En dat gehoor….dat is niet belangrijk. We merken er niets van dankzij een koptelefoon op de kop die ons volledig afsluit van de medemens. ’s Nachts zetten we die af en tsja…dan hoor je zo’n haan weer….irritant!